By\u0142am w teatrze na sztuce „Wstyd\u017a si\u0119”.<\/p>\n
I \u015bmiesznie, i strasznie. \u015amia\u0142am si\u0119, a za chwil\u0119 troch\u0119 \u015bciska\u0142o mnie w do\u0142ku.<\/p>\n
Temat wstydu to… wstydliwy temat<\/strong>. Bolesny, przykry i nieod\u0142\u0105czny niestety. Mam wra\u017cenie, \u017ce nawet nie zauwa\u017camy, jak cz\u0119sto wstydzimy si\u0119 my i ludzie wok\u00f3\u0142 nas. Wstyd jest na porz\u0105dku dziennym, wdrukowany nam jako reakcja sytuacje, w kt\u00f3rych my\u015blimy o sobie jak najgorzej: \u017ce jeste\u015bmy beznadziejni, g\u0142upi, \u017ali, nie nadajemy si\u0119 do niczego, kompromitujemy si\u0119 i przynosimy sobie i innym zaw\u00f3d. Towarzyszy temu przekonanie, \u017ce to, jacy jeste\u015bmy w swoich oczach, czyni nas niegodnymi bycia w\u015br\u00f3d innych, plami nas i nara\u017ca na odrzucenie. Wstyd jest toksyczny, dzia\u0142a jak trucizna i sprawia, \u017ce izolujemy si\u0119 od innych. A im bardziej si\u0119 izolujemy, tym bardziej cierpimy i tym wi\u0119ksz\u0105 kontrol\u0119 ma nad nami wstyd. Wg Hawkinsa<\/strong> odczuwanie wstydu jest bardzo bliskie \u015bmierci, i jako takie jest najbardziej destrukcyjne ze wszystkiego, co czujemy. Jung<\/strong> nazwa\u0142 to wr\u0119cz zjadaniem naszej duszy. Co m\u00f3wimy, kiedy „najemy si\u0119 wstydu”? „Straci\u0142em twarz”, „My\u015bla\u0142am, \u017ce umr\u0119 ze wstydu” , „Chcia\u0142em zapa\u015b\u0107 si\u0119 pod ziemi\u0119”, „Spali\u0142am si\u0119 ze wstydu”. Przera\u017caj\u0105ce, prawda? Wstyd jako narz\u0119dzie kontroli, kt\u00f3r\u0105 sprawujemy sami nad sob\u0105, w imieniu spo\u0142eczno\u015bci i \u015brodowiska, w kt\u00f3rym \u017cyjemy. Jeste\u015bmy w wi\u0119kszo\u015bci \u015bwietnie wyuczeni, co to znaczy si\u0119 wstydzi\u0107 i za co.<\/p>\n C\u00f3\u017c by to by\u0142 za \u015bwiat, w kt\u00f3rym nie by\u0142oby wstydu \ud83d\ude42 a w zamian by\u0142by \u015bwiadomy kontakt z uczuciami… Mogliby\u015bmy adekwatnie wybiera\u0107 swoje reakcje i dzia\u0142ania, zamiast ba\u0107 si\u0119 wstydu i zapada\u0107 w jego otch\u0142a\u0144. Nie zawstydzaliby\u015bmy ani siebie, ani innych ludzi.<\/p>\n Antidotum na wstyd? Empatia i wsp\u00f3\u0142czucie dla siebie, dzielenie si\u0119 trudn\u0105 sytuacj\u0105 i uczuciami z innymi lud\u017ami, uwa\u017cno\u015b\u0107, wra\u017cliwo\u015b\u0107.<\/strong> Wstyd nie znosi dziennego \u015bwiat\u0142a i bycia odkrytym w obecno\u015bci innych ludzi – bo znika, traci racj\u0119 bytu, bo nie mo\u017ce ju\u017c zawstydza\u0107, izolowa\u0107, kara\u0107 odrzuceniem.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Gdy pozwolimy sobie na wra\u017cliwe ods\u0142oni\u0119cie si\u0119 i przyj\u0119cie \u017cyczliwej obecno\u015bci drugiego cz\u0142owieka, gdy damy sobie empati\u0119 i zrozumienie, gdy zaoferujemy to innym – wtedy jeste\u015bmy prawdziwi i mo\u017cemy adekwatnie radzi\u0107 sobie z sytuacj\u0105. Zadzia\u0142a\u0107 na rzecz naprawy tego, co nie wysz\u0142o albo co zrobili\u015bmy i teraz chcieliby\u015bmy to cofn\u0105\u0107. Mo\u017cemy co\u015b zmieni\u0107 i i\u015b\u0107 dalej, \u017cy\u0107 dalej \ud83d\ude42<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" By\u0142am w teatrze na sztuce „Wstyd\u017a si\u0119”. I \u015bmiesznie, i strasznie. \u015amia\u0142am si\u0119, a za chwil\u0119 troch\u0119 \u015bciska\u0142o mnie w do\u0142ku. Temat wstydu to… wstydliwy temat. Bolesny, przykry i nieod\u0142\u0105czny niestety. Mam wra\u017cenie, \u017ce nawet nie zauwa\u017camy, jak cz\u0119sto wstydzimy si\u0119 my i ludzie wok\u00f3\u0142 nas. Wstyd jest na porz\u0105dku dziennym, wdrukowany nam jako reakcja … <\/p>\n