„Muszę do ciszy, ciszo trwaj”. O tym, jak nieuważne scrollowanie potrafi ukraść nam dobry poranek. I nie tylko.

Wczorajszy wieczór spędziłam w bardzo miłym towarzystwie na koncercie Kasi Nosowskiej. Jestem niezmiennie wierna Kasi solo i z Hey od samego początku. Uwielbiam te koncerty, atmosferę autentyczności i takiej wielkiej, szczerej życzliwości do ludzi, do świata. Niezmiennie zachwyca mnie talent Kasi Nosowskiej, to, z jaką lekkością a celnie potrafi ubrać w słowa naszą codzienną, często trudną do nazwania rzeczywistość. Nowy album „Nigredo” taki właśnie jest, powoli się poznajemy. Na żywo piosenki robią jeszcze większe wrażenie, a wczoraj mocno zostały we mnie fragmenty o „przesycie po horyzont”, „informacjach forsujących drzwi”, wyrwaniu się z „sosu chaosu” , „głowie pod zaborem”. I już następnego dnia rano wiedziałam, dlaczego.

Obudziłam się dziś wyspana, w świetnym nastroju. Zrobiłam sobie kawę, otuliłam się kołdrą i sięgnęłam po „Śmierć pięknych saren” Oty Pavla. Książka piękna, niełatwa, momentami bolesna i głęboko poruszająca, a jednocześnie jakoś otulająca, ciepła, refleksyjna. Byłyśmy sobie tak fajnie we trzy: książka, kawa i ja (tu ukłon dla Kasi Nosowskiej 🙂

Rozległo się krótkie piknięcie telefonu. Wiadomość na Messengerze. Wzięłąm telefon, przeczytałam, odpisałam. I niestety dość bezmyślnie za sekundę już byłam na Facebooku, zobaczyć, co tam się dzieje. Po co? Nie wiem, serio. Zobaczyłam dwie bardzo miłe informacje, z przyjemnością przeczytałam, skomentowałam. Zamiast jednak na tym skończyć, przeglądałam dalej, pełno najróżniejszych zajawek i treści. Minęły może dwie, trzy minuty. Zaczęłam zauważać zmianę nastroju, pojawiło się rozdrażnienie i trudna do zdefiniowania niewygoda. Przestałam się dobrze czuć, mój poranek zmienił smak. To poranne doświadczenie jest dla mnie entym już namacalnym dowodem na to, o czym wczoraj śpiewała Kasia Nosowska. W kilka chwil oddałam swój spokój algorytmom i nie swoim sprawom.

Nie demonizuję telefonu, chcę tylko w nim nie znikać

Nie jestem wrogiem mediów społecznościowych. Nie chodzi mi o to, żebyśmy teraz wszyscy wylogowali się z sieci i wyjechali w Bieszczady. Chodzi mi o ten czas, kiedy wchodzimy tam na autopilocie – bez pytania siebie, po co właściwie to robimy. Rachunek za to jest większy, niż się wydaje.

W sieci łatwo nie pamiętać, że to też świat, który na nas oddziałuje, a my oddajemy stery algorytmom i wystawiamy nasz układ nerwowy na potężny napór bodźców. Ja mam tak, że kiedy wpuszczam ten strumień do swojej głowy bez żadnego filtra, moje ciało reaguje natychmiast, nawet jeśli rozum jeszcze nie zdążył tego zauważyć. Co dzieje się wtedy w głowie i ciele?

  • Mózg dostaje zbyt wiele sprzecznych sygnałów naraz. W ciągu kilkudziesięciu sekund widzę dramatyczną wiadomość ze świata, ofertę ciekawego szkolenia dla psychoterapeutów, kłótnię w komentarzach, reklamę kremu, zdjęcie czyichś wymarzonych wakacji i za chwilą czyjąś życiową tragedię. Układ nerwowy traktuje ten chaos jak treść do analizy i sygnał alarmowy i wchodzi w tryb ciągłej gotowości. Tego się nie da pomieścić!
  • Ciało wchodzi w tryb walki lub ucieczki. Gdy trudne „informacje forsują drzwi”, ciało reaguje jak na silne bodźce i uruchamiany jest kortyzol i adrenalina. Myślę,że stąd bierze się ten nagły, fizyczny ścisk w brzuchu, o którym śpiewa Kasia Nosowska w „Schronie” – niepokój, który nie ma konkretnego imienia, ale bardzo wyraźnie go czuć.
  • Nasiąkam nieprzyjemnymi emocjami, które nie są moje. Jesteśmy stworzeni do współodczuwania, neurony lustrzane biologicznie umożliwiają nam wzbudzanie aktywności współgrającej z tym, co widzimy. Kiedy nieuważnie i bez filtra przeglądam obrazy czy treści, a w nich cudzą złość, rozpacz, lęk i frustrację, jest ryzyko, że niepostrzeżenie nimi nasiąknę jak gąbka. A wtedy po kilku minutach będę niefajnie pobudzona i poirytowana, chociaż pięć minut wcześniej nic w moim życiu nie dawało mi powodu do złości.
  • Zostaję z poczuciem bezsilności. Widzę dziesiątki spraw i problemów, na które nie mam żadnego realnego wpływu. Ta bezradność osiada we mnie jako napięcie, które potem bardzo łatwo zamienia się w rozdrażnienie i frustrację.

Jak buduję swój własny schron?

Skoro nie chcę całkiem rezygnować z cyfrowego świata, uczę się być w nim bardziej świadomie. To dla mnie dziś ważna część higieny psychicznej – stawianie mądrych granic własnej uwadze, wyciszanie nadmiaru, wychodzenie z chaosu i natłoku bodźców. Chodzi o ten moment zatrzymania przed: „Po co teraz tu wchodzę?”. Przecież nie chcę wpadać bezmyślnie w nieskończony strumień treści.

  • Pytam siebie: „Po co to robię?”. Zanim kliknę w ikonę, próbuję złapać swoją intencję. Jeśli chcę odpisać na wiadomość – robię tylko to i zamykam aplikację. Jeśli chcę znaleźć informacje, to na nich się skupiam, nie idę w poboczne wątki.
  • Słucham, co mówi moje ciało. Traktuję zmiany odczuwania, nagły ścisk w żołądku czy napięcie w ramionach jak ważny komunikat: „Hej, właśnie przekroczyłaś swoją granicę, czegoś jest za dużo”.
  • Wyciszam to, co woła o uwagę. Wyłączam powiadomienia, kiedy nie są pilne. To ja decyduję, kiedy zaglądam do sieci. I czasem decyduję niezbyt dobrze dla siebie, fakt. Za to zawsze mogę zdecydować ponownie, tym razem dobrze dla mnie.
  • Dbam o poranną ciszę. Pierwsze chwile po obudzeniu to początek zupełnie nowego dnia. Jaki będzie? Kawa, książka i chwile relaksu dają mi dobre oparcie zanim wstanę, nie lubię pędzić. Lubię powoli.
  • Szukam swojej ciszy. W świecie pełnym wrażeń, bodźców i hałasu potrzebujemy miejsc i chwil, w których nic nie krzyczy o naszą uwagę. Mnie najlepiej robi natura i ruch, czytanie, medytacja. Ta ostatnia to często po prostu w formie skupienia na oddechu, na liczeniu, na skanowaniu ciała, szczególnie w miejscach, w których muszę być tak jak w środkach komunikacji.

Dziś po 2-3 minutach oprzytomniałam, odłożyłam telefon i wróciłam do opowiadań Oty Pavla. Minęła chwila, zanim napięcie odpuściło, ale udało się – odzyskałam swój poranek. Kawa nadal była ciepła.

Życzę Wam i sobie czułości dla własnej głowy, dla ciała. To w końcu takie nasze miejsce, które ma nam sprzyjać i być dobrym domem. Nie wszystko warto do tego domu zapraszać.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *